Hordes voor de marathon (en verder)

Hardlopen is vrijheid. De vrijheid om te gaan en te rennen waarheen ik wil. De vrijheid om links, rechts, rechtdoor te gaan. De vrijheid een extra lusje in te bouwen, een route te nemen die ik niet eerder nam of om toch maar huiswaarts te gaan. De vrijheid en inmiddels de conditie  dit spelletje een hele dag vol te kunnen houden en als ik het zou willen ook nog wel wat langer. De vrijheid grenzen op te zoeken en ze te proberen te verleggen. De vrijheid om niet te gaan rennen alhoewel dat vaak de meest lastige is.
Vrijheid.

Vandaag kreeg mijn vader te horen iets meer vrijheid te krijgen. Hij mag nu zonder begeleiding de afdeling verlaten en wat door het ziekenhuis wandelen. Ook mag hij een klein stukje naar buiten, een frisse neus halen. Uit bescherming was deze vrijheid hem tijdelijk ontnomen. De regie moest even overgenomen worden. Links, rechts, rechtdoor: hij was het spoor bijster.

Mijn vader was blij met de vrijheid welke hij kreeg. Hij bedankte de docter. Dank u wel. De docter glimlachte. Bedanken voor vrijheid !

Vanavond ging  ik nog voor het avondeten op pad. Het plan was om eerst een klein rondje met de hond te rennen en vervolgens nog een extra rondje alleen. Al  lopend veranderde ik de route en liepen we ontspannen één grote ronde van 17 km. Omdat het kan. Omdat het mag.  Dank u.