Groeimodel

Ooit was ik de enige loper binnen onze vereniging  die verder doorliep.   De eenling die een marathon niet voldoende vond en er  ‘lusjes’  aan vast plakte. De loper die in zijn eentje naar de Ardennen reed om er een ultra te lopen en na de wedstrijd het tentje weer inpakte en meteen naar huis terug reed. De loper die glimlachte bij de zoveelste opmerking in de trant van ‘ziet je vrouw je nog wel eens’ of  ‘ga je lopend naar de wedstrijd en weer lopend terug’ ook als die wedstrijd aan de andere kant van Nederland werd gehouden. De loper die glimlachte en bedankte voor de vele ‘respect’ uitingen. De loper die doorging, ook na tegenslag .

En heel voorzichtig waagden clubgenoten zich aan de langere afstanden. Informeerde men hoe je voor een langere afstand moet trainen. Marathonloper Cees als eerste. Dat verbaasde eigenlijk niemand. Vorig jaar plots een groepje lopers die na hun (eerste)  marathon wel eens 50 km als training wilde lopen (en symbolisch gehuldigd werden op het moment dat ze het 42,2 km punt passeerde). Rik, Nico, Simon. En gisteren durfden ook anderen weer  de stap te zetten (Cees naar 75 en op weg naar de 100, Freddy op de wachtlijst,  Melvin de 50, Simon en Rik weer de 50). Met z’n allen naar de Sallandtrail van Bertus.

 In één jaar tijd is de groep binnen  Ac-tion  die ooit verder liep dan de marathon verviervoudigd. Ik vind het geweldig, ik ben blij en ook een beetje trots. Het is gelukt om ook anderen zover te krijgen dat ze verder durven te kijken dan de marathon- afstand. Dat ze grenzen durven te verleggen en misschien ook weer anderen ertoe aan zetten ook  verder te kijken.  Bovenal is het leuk dat we met een mooie groep lopers bij Bertus op bezoek gaan. Bertus hielp mij ooit tijdens het stuntje ‘Enschede hele en halve marathon’ . Het is Bertus gelukt een loop te organiseren welke veel  lopers uitdaagt  de stap na de marathon te zetten (binnen 30 minuten was de 75 km vol, binnen 12 uur de 50 km vol). Natuurlijk lokt dat negatieve reacties op van ultra-lopers die een hekel hebben aan die drukte. Die niet om  00.00 uur achter de pc willen kruipen om een startbewijs te scoren. Die de sport klein willen houden (en wel lopen te zeuren dat de sport zo weinig aandacht krijgt).

Ooit was de marathon een kleine sport.  Zondag lopen er  duizenden in New-York.  Hoe meer zielen, hoe meer vreugd, hoe meer keuze. Ik gruwel van het massale en zal nooit in New-York lopen. Ik heb ontzettend veel zin om met clubgenoten straks in Nijverdal te lopen. En met net zoveel plezier hoop ik enkele weken later deel te kunnen nemen aan de relatief kleine 100km van  ‘Limburg Zwaarste’ Om daarna weer de drukkere Enschede Marathon te mogen lopen. 

Alles hopelijk met een vette grijns.